Siedziałem z rodziną na plaży. Opodal mnie siedziały dwie panie z dziećmi. Wyglądały na przyjaciółki. Rozmowa toczyła się wokół tego, co zrobiły, gdzie były, co osiągnęły, do jakich szkół ich dzieci chodzą, co potrafią… Wyczuwało się lekką rywalizację. Wyglądało to tak jakby chciały zrobić na sobie dobre wrażenie.
Przyszła mi taka myśl:
Taka moja refleksja na to, co się dzieje obecnie wśród nas, w Polsce, nawet wśród chrześcijan. Wolność słowa jest uniwersalnym prawem człowieka, a co za tym idzie także i wolność tego, co się myśli, wolność poglądów.
Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich! (Filipian 2:4 BT)
Gdy miałem 35 lat poczułem się jak pusty garnek z wypalonymi dziurami. Czułem się wykorzystany, zużyty, wypalony, wzgardzony, odrzucony. Myślałem, że nie mam nic wartościowego, czym mógłbym się podzielić z innymi. Czułem się tak, jakbym zjeżdżał na bocznicę, aby utknąć wśród starych, wysłużonych, zardzewiałych i zniszczonych wagonów.
Jedną z przyczyn ku temu była moja dysfunkcja, z której nie zdawałem sobie wtedy sprawy. W tym czasie byłem nastawiony na to, aby pomagać, dawać i inwestować w innych, ale sam nie prosiłem o pomoc, nie mówiłem o tym, czego potrzebuję i nie eksponowałem się na to, aby ludzie mogli we mnie zainwestować. W rzeczywistości nie chciałem niczego przyjmować, nie szukałem pomocy, a jeśli już jej w czymś potrzebowałem, to byłem zbyt dumny, aby o nią poprosić. W wyniku tego wyjałowiłem się, czułem, że nic wartościowego nie mam już do dania, zacząłem się wypalać zawodowo. Miałem coraz mocniejsze przekonanie, że aby nadal móc dawać i pomagać, muszę zacząć coś przyjmować do swojego życia.
Dobre i zdrowe życie możesz wybudować tylko na fundamencie prawdy.
Swoje życie możesz budować na fundamencie prawdy, albo na fundamencie kłamstwa, zakłamania, iluzji i zwiedzenia. Są to dwa różne fundamenty. Możesz budować tylko na jednym z nich, a to na jakim budujesz decyduje o jakości twojego życia.
Jeśli u korzeni twojego życia jest prawda, twoje życie będzie dobre i zdrowe, jeśli jednak u korzeni twojego życia jest kłamstwo, zakłamanie, iluzja, czy też zwiedzenie, twoje życie będzie złe, chore, niespełnione i pełne bólu. Życie w kłamstwie prędzej czy później prowadzi do straty.
Ku temu może być kilka powodów:
W relacjach z moją córunią uwielbiam pewne momenty. Są dla mnie szczególne, magiczne, nie potrafię się nimi nacieszyć. Są to chwile, w których mówię jej komplementy.
Na przykład:
– Córuniu, jesteś piękna.
Albo:
– Misia, wspaniale dziś wyglądasz.
Wiesz co się wtedy dzieje?
Wielu ludzi jest nieszczęśliwych. Jednym z powodów, dla którego tak się czują jest to, w jaki sposób wspominają i interpretują swoje życie.
Zasadniczy punkt zwrotny w moim osobistym życiu miał miejsce wtedy, kiedy uświadomiłem sobie, że mam wybór odnośnie tego, co będę ze swojego życia wspominał, jak będę to oceniał, a także, w jaki sposób będę opowiadał historię mojego życia. Wspomnienia, obrazy, słowa i oceny formują nasze istnienie. Dobra nowina jest taka, że możemy wywierać wpływ na ten proces.