Lekcję, którą chciałbym Wam opowiedzieć nazwałem uczenie się zaufania.
Zaufania trzeba się nauczyć, nie przychodzi ono automatycznie.
Bóg nakazuje, abyśmy Go kochali i kochali siebie nawzajem. Ale nie wiem czy zwróciliście uwagę, że Bóg nie nakazuje, abyśmy sobie nawzajem ufali. Nie znajdziemy ani jednego fragmentu w Biblii, który uczyłby, że mamy ufać drugiemu człowiekowi.
Ach… Życie jest tylko mgnieniem oka. Dopiero co przyszliśmy, a już trzeba odchodzić.
Gdy mój dziadek ukończył 65 lat, ja miałem 16. Pomyślałem sobie: Ten to dopiero jest „starożytny”! Gdy mój ojciec ukończył 65 lat, ja miałem 37. Pomyślałem sobie wtedy, że jest już „stary”. Dzisiaj ja ukończyłem 65 lat, moja najstarsza wnuczka ma 14, a starszy syn 40. Ciekawe co o mnie myślą?
To niesamowite. Nigdy nie pomyślałbym, że ten dzień nastąpi tak szybko.
Nasze życie w kontekście całej wieczności jest zaledwie mgnieniem oka, dlaczegóż więc nie mielibyśmy przeżyć go w pełni, najlepiej jak tylko się da, bez żalu i bez lęku?
Podróżując przez Łużyce Górne, na Dolnym Śląsku, w miejscowościach leżących nad lub w pobliżu rzeki Kwisy spotyka się kościoły, które w XVII i XVIII wieku były nazywane granicznymi lub ucieczkowymi.
Takie pojęcia znajdujemy w przewodnikach, w mapach turystycznych, książkach historycznych, tablicach informacyjnych itp.
Od kilku lat praktykuję ćwiczenie, które w niezwykły sposób przyczynia się do mojego osobistego rozwoju. Jeśli jesteś zainteresowany swoim wzrostem, a zapewne z tego powodu czytasz ten blog, to chciałbym zarekomendować Ci to ćwiczenie.
Kilka razy w roku wyskakuję ze swojej strefy komfortu i wyruszam, czasami w daleki lot poza granice tego, do czego przywykłem. Te loty związane są z dość dużym stresem, więc nie wykonuję ich zbyt często. W tym roku kalendarzowym wykonałem tylko dwa – jeden w październiku, a drugi w listopadzie.
Chciałbym opowiedzieć kilka pouczających historii z mojego życia. Pozwólcie, że cofnę się do początków mojej życiowej podróży.
W 1971 roku, mając 23 lata ukończyłem uniwersytet, zdobywając zawód nauczyciela matematyki. To był jedyny przedmiot, w którym czułem się pewnie. W szkole poprosiłem konsultanta, aby pomógł mi dobrać taki kierunek, gdzie nie będzie języka angielskiego, ani żadnego języka obcego. Nauka tych przedmiotów przychodziła mi z trudnością.
Przeciętny człowiek, z przeciętnymi talentami i ambicjami, a także z przeciętnym wykształceniem, może zdystansować najbystrzejszego geniusza w naszym społeczeństwie, jeśli posiada jasne, zogniskowane cele.
Marry Kay Ash
Gdy jako młody człowiek w 1995 roku powróciłem ze szkoły w Wielkiej Brytanii pełen marzeń, energii i pasji, trafiła w moje ręce książka coacha, który zachęcał swoich czytelników do wyznaczania 10 celów na następny rok. Przeczytałem ją uważnie, a potem po prostu usiadłem i określiłem 10 celów dla swojego życia.
Zadałem sobie pytanie: Co chciałbym w życiu osiągnąć? Jakie konkretnie 10 celów chciałbym zrealizować? Popłynęło to prosto z mojego serca. Spisałem je na kartce papieru, a potem uważnie przeczytałem i powiedziałem sobie: Tak, to jest to. W tym kierunku pójdę i osiągnę to!
Kilka dni temu wszedłem do pokoju dzieci i usłyszałem słowa mojej córki wypowiedziane z bezgraniczną dumą:
– Tatusiu, popatrz!
Moja córka siedziała na górze piętrowego łóżka. Weszła tam z farbami do malowania rękami. Podciągnęła do góry koszulkę i dwiema rękami nanosiła na swój brzuch różne kolory farb.
W pierwszym odruchu chciałem na nią nakrzyczeć, ale wtedy pomyślałem sobie:
Gdy zbliżałem się do czterdziestki czułem, że powinienem zatrzymać się na około rok, aby odpocząć i uporządkować swoje życie.
Kilka lat wcześniej poznałem interesującego pastora z USA, który powiedział, że są takie okresy w życiu ciężko pracującego człowieka, kiedy powinien funkcjonować na biegu jałowym. Polega to na tym, że na zewnątrz uczestniczy w życiu i pracy zawodowej, jednak w rzeczywistości w tym czasie nie daje z siebie wszystkiego, nie angażuje się na 100%, nie wrzuca najwyższych biegów, unika sytuacji stresowych, nie realizuje ambitnych celów i w sposób zamierzony nie podnosi sobie poprzeczki. Postępuje tak nie dlatego, że jest leniwy, czy też poddał się, ale po to, aby:
Jeśli ktoś pragnie czegoś więcej od swojego życia i ruszy do przodu, pozostawiając za sobą centrum swojej strefy komfortu, niechybnie w końcu zderzy się ze ścianami. Dzieje się tak dlatego, że życie przeciętnego człowieka jest ograniczone.
Przeciętny człowiek mieszka w szufladce, która nie jest zbyt przestronna. Co prawda szufladka ta jest szklana i poprzez jej szklane ścianki możemy patrzeć w każdym kierunku, niemniej jednak jest stosunkowo mała. Przypomina to trochę akwarium dla chomika. Zwykle akwarium dla chomika nie jest zbyt duże, ale chomik może patrzeć poza jego ścianki.
Przeważnie w tym akwarium jest kółeczko do biegania. Chomik szybko biegnie w kółeczku, ale kółeczko stoi w miejscu. Nie przemieszcza się w żadnym kierunku.
W swoim dzienniku Chustka, Joanny Sałygi, która w ubiegłym roku zmarła przedwcześnie w wieku 36 lat z powodu raka żołądka znajduje się wpis, nad którym w ostatnim czasie dużo rozmyślałem:
Bronnie Ware pracowała w hospicjum. Spisała najczęściej powtarzające się wypowiedzi chorych, podsumowujących życie:
1. Żałuję, że nie miałem odwagi na życie takim życiem, jakie uważałem za słuszne, a prowadziłem takie, jakiego ode mnie oczekiwano.
2. Żałuję, że tak ciężko pracowałem.
3. Żałuję, że nie miałem odwagi, by okazywać uczucia.
4. Żałuję, że nie pozostawałem w kontakcie z przyjaciółmi.
5. Żałuję, że nie pozwoliłem sobie być szczęśliwy.