{"id":11462,"date":"2020-03-15T19:11:35","date_gmt":"2020-03-15T18:11:35","guid":{"rendered":"http:\/\/instytutdidaskalos.pl\/?p=11462"},"modified":"2020-03-15T19:11:35","modified_gmt":"2020-03-15T18:11:35","slug":"moc-szacunku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/test.instytutdidaskalos.pl\/?p=11462","title":{"rendered":"Moc szacunku"},"content":{"rendered":"

To, co szanujesz b\u0119dzie w twoim \u017cyciu wzrasta\u0142o, a to, czym gardzisz b\u0119dzie niszcza\u0142o.<\/p><\/blockquote>\n

Od wczesnej m\u0142odo\u015bci mia\u0142em o 25 lat starszego ode mnie mentora, Johna Daigle<\/a>. Nauczy\u0142 mnie wielu praktycznych rzeczy, mi\u0119dzy innymi pragmatycznego podej\u015bcia do \u017cycia. Jedn\u0105 z lekcji, kt\u00f3r\u0105 stara\u0142 mi si\u0119 wpoi\u0107 by\u0142a wa\u017cno\u015b\u0107 szacunku. Powtarza\u0142 mi:<\/p>\n

– Andrzej, pami\u0119taj, \u017ce szacunek ma kolosalne znaczenia w budowaniu udanego \u017cycia. Jest pewna zasada, kt\u00f3r\u0105 mogliby\u015bmy nazwa\u0107 zasad\u0105 szacunku. Dzia\u0142a w taki spos\u00f3b, \u017ce to, co w swoim \u017cyciu szanujesz b\u0119dzie wzrasta\u0142o, natomiast to, czym gardzisz, b\u0119dzie niszcza\u0142o. B\u0105d\u017a cz\u0142owiekiem szacunku i \u015bwiadomie buduj kultur\u0119 szacunku, a B\u00f3g b\u0119dzie ci b\u0142ogos\u0142awi\u0142, twoje \u017cycie b\u0119dzie rozkwita\u0142o i do\u015bwiadczysz pomy\u015blno\u015bci.<\/p>\n

Gdy w m\u0142odo\u015bci s\u0142ucha\u0142em jego s\u0142\u00f3w, to ca\u0142kowicie rozmija\u0142em si\u0119 z ich znaczeniem. Temat szacunku wydawa\u0142 mi si\u0119 wtedy ma\u0142o istotny. By\u0142o to dla mnie jedno z tych zagadnie\u0144, kt\u00f3re starzy ludzie powinni uczy\u0107 m\u0142odych, takich jak: myj z\u0119by<\/em> i nie deptaj zieleni<\/em>. Jednak dzisiaj, gdy postarza\u0142em si\u0119, to rozumiem, jak wielki wp\u0142yw zasada szacunku ma na cz\u0142owieka. Widzia\u0142em wiele przyk\u0142ad\u00f3w wspania\u0142ych rzeczy, kt\u00f3re rozkwit\u0142y w wyniku szacunku, a tak\u017ce wiele przyk\u0142ad\u00f3w zniszczenia, kt\u00f3re wnios\u0142y pogarda i poni\u017canie.<\/p>\n

<\/p>\n

Historia jednego g\u0142upca<\/h3>\n

W Starym Testamencie, w 1 ksi\u0119dze Samuela 25:2-42 znajduje si\u0119 opis pewnej historii, kt\u00f3ra wydarzy\u0142a si\u0119 oko\u0142o trzech tysi\u0119cy lat temu. W idealny spos\u00f3b ilustruje ona dzia\u0142anie zasady szacunku, a tak\u017ce jej pot\u0119g\u0119. Bior\u0105 w niej udzia\u0142 trzy g\u0142\u00f3wne postaci: Nabal, Dawid i Abigail.<\/p>\n

Nabal<\/strong>, z rodu Kalebita, by\u0142 zamo\u017cnym mieszka\u0144cem Maonu. Mia\u0142 swoj\u0105 posiad\u0142o\u015b\u0107, pi\u0119kn\u0105 \u017con\u0119, s\u0142ugi i cztery tysi\u0105ce sztuk zwierz\u0105t, co w tamtych czasach by\u0142o synonimem bogactwa (w. 2-3). [Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, obecnie rolnik, kt\u00f3ry mieszka\u0142by w swojej posiad\u0142o\u015bci, mia\u0142by pracownik\u00f3w i hodowa\u0142 4 000 sztuk zwierz\u0105t te\u017c by\u0142by uznany za zamo\u017cnego cz\u0142owieka.] Pismo \u015awi\u0119te m\u00f3wi nam, \u017ce by\u0142 to m\u0105\u017c nieokrzesany i niecnych post\u0119pk\u00f3w (w. 3). Jeden ze s\u0142ug Nabala okre\u015bli\u0142 go jako cz\u0142owieka zbyt z\u0142o\u015bliwego, aby mo\u017cna by\u0142o z nim rozmawia\u0107 (w. 17), co oznacza\u0142o po prostu, \u017ce by\u0142 zadufanym w sobie pysza\u0142kiem i z\u0142o\u015bliwcem, przekonanym do swoich racji, zupe\u0142nie zamkni\u0119tym na dialog. Natomiast jego \u017cona Abigail powiedzia\u0142a, \u017ce jej m\u0105\u017c jest cz\u0142owiekiem niegodziwym, a tak\u017ce g\u0142upcem, zgodnie ze swoim imieniem (od arab.: pr\u00f3\u017cny, g\u0142upi, nicpo\u0144<\/em>).<\/p>\n

Drug\u0105 postaci\u0105 tej historii jest Dawid<\/strong>. W tamtym momencie by\u0142 m\u0142odym przyw\u00f3dc\u0105 \u017cydowskim, kt\u00f3ry zbieg\u0142 z dworu kr\u00f3la Saula, aby ratowa\u0107 swoje \u017cycie. Jego toksyczny w\u0142adca (i te\u015b\u0107) postanowi\u0142 go zabi\u0107, natomiast Dawid, zamiast podnie\u015b\u0107 na niego r\u0119k\u0119, czy te\u017c wywo\u0142a\u0107 bunt, zdecydowa\u0142 si\u0119 \u017cy\u0107 w ukryciu. Wkr\u00f3tce skupi\u0142y si\u0119 wok\u00f3\u0142 niego setki m\u0119\u017cczyzn, kobiet i dzieci. To nastr\u0119cza\u0142o dwa powa\u017cne problemy \u2013 po pierwsze, grupa musia\u0142a ukrywa\u0107 si\u0119 przed kr\u00f3lem Saulem i jego zwolennikami, a po drugie trzeba by\u0142o j\u0105 wykarmi\u0107. Mo\u017cna podejrzewa\u0107, \u017ce dla Dawida by\u0142o to powodem stresu – wszak ten, kt\u00f3ry przewodzi musi zaopatrzy\u0107.<\/p>\n

Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce przez pewien czas jego ludzie \u017cyli niedaleko posiad\u0142o\u015bci Nabala, dlatego te\u017c s\u0142udzy tego zamo\u017cnego cz\u0142owieka byli przy ludziach Dawida. W tym okresie grupa prowadzona przez Dawida by\u0142a dla s\u0142ug Nabala dobra, nie zniewa\u017cy\u0142a ich ani razu, nie ukrad\u0142a \u017cadnego zwierz\u0119cia, a co wi\u0119cej strzegli ich, gdy ci pa\u015bli owce, tak \u017ce s\u0142udzy Nabala czuli si\u0119 tak, jakby byli otoczeni bezpiecznym murem (w. 7-8, 15-6).<\/p>\n

W tak wielkim maj\u0105tku ziemskim dzie\u0144 strzy\u017cenia owiec by\u0142 znacz\u0105cym \u015bwi\u0119tem. Gdy Dawid b\u0119d\u0105c na pustyni us\u0142ysza\u0142, \u017ce Nabal strzy\u017ce owce wys\u0142a\u0142 do niego dziesi\u0119\u0107 s\u0142ug, kaza\u0142 im pozdrowi\u0107 tego m\u0119\u017ca, przypomnie\u0107 o wierno\u015bci i opiece, jak\u0105 roztoczyli nad jego maj\u0105tkiem i poprosi\u0107 go o dar. My\u015bl\u0119, \u017ce wys\u0142a\u0142 dziesi\u0119\u0107 os\u00f3b, poniewa\u017c spodziewa\u0142 si\u0119 stosownie du\u017cego daru. By\u0107 mo\u017ce w tamtych czasach w dniu \u017cniwa, czy te\u017c strzy\u017cenia owiec, ludzie zamo\u017cni mieli zwyczaj udzielania ze swojego maj\u0105tku biednym (w. 5-8). Jednak, gdy Nabal wys\u0142ucha\u0142 s\u0142ugi Dawida, to okaza\u0142 mu swoj\u0105 wzgard\u0119, zbeszta\u0142 ich i odprawi\u0142 z niczym (w. 9-11,14). Dawid us\u0142yszawszy o reakcji Nabala na swoj\u0105 pro\u015bb\u0119, wyruszy\u0142 z oko\u0142o czterystu wojownikami na dom bogacza (w. 13). W drodze postanowi\u0142, \u017ce do rana zabije ka\u017cdego m\u0119\u017cczyzn\u0119, kt\u00f3ry nale\u017ca\u0142 do Nabala (w. 21-22). Na szcz\u0119\u015bcie jeden ze s\u0142ug doni\u00f3s\u0142 Abigail, \u017conie Nabala, co si\u0119 sta\u0142o.<\/p>\n

Oto wys\u0142a\u0142 Dawid z pustyni, aby pozdrowili naszego pana, lecz on ich zbeszta\u0142. A wojownicy ci byli dla nas bardzo dobrzy, nie zostali\u015bmy zniewa\u017ceni i nic nam nie zgin\u0119\u0142o przez ca\u0142y czas, gdy z nimi przestawali\u015bmy, b\u0119d\u0105c w polu. Murem byli dla nas zar\u00f3wno w nocy, jak we dnie przez ca\u0142y czas, gdy byli\u015bmy z nimi, pas\u0105c owce. (1 Sm 25:14b-17)<\/p><\/blockquote>\n

W tym miejscu pojawia si\u0119 na scenie trzecia wa\u017cna posta\u0107 tej historii \u2013 Abigail<\/strong>, \u017cona Nabala. Pismo \u015awi\u0119te m\u00f3wi nam, \u017ce kobieta ta by\u0142a roztropna i pi\u0119kna. Po wys\u0142uchaniu s\u0142ugi wzi\u0119\u0142a \u015bpiesznie dwie\u015bcie chleb\u00f3w, dwie \u0142agwie wina, pi\u0119\u0107 owiec ju\u017c oprawionych, pi\u0119\u0107 korc\u00f3w pra\u017conego ziarna, sto p\u0119czk\u00f3w rodzynk\u00f3w i dwie\u015bcie plack\u00f3w figowych, za\u0142adowa\u0142a to na os\u0142y i wraz ze swoimi s\u0142ugami wysz\u0142a na spotkanie Dawida, ale nic nie powiedzia\u0142a o tym swojemu m\u0119\u017cowi Nabalowi (w. 18-19).<\/p>\n

A gdy Abigail zobaczy\u0142a Dawida, zsiad\u0142a \u015bpiesznie z os\u0142a i pad\u0142a przed Dawidem twarz\u0105 ku ziemi, sk\u0142adaj\u0105c mu pok\u0142on, nast\u0119pnie rzuciwszy mu si\u0119 do n\u00f3g, rzek\u0142a: Moja to wina, m\u00f3j panie! Niech wolno b\u0119dzie twojej s\u0142u\u017cebnicy przem\u00f3wi\u0107 do ciebie, ty za\u015b wys\u0142uchaj s\u0142\u00f3w twojej s\u0142u\u017cebnicy. Niechaj m\u00f3j pan nie zwraca uwagi na tego m\u0119\u017ca niegodziwego, na Nabala, gdy\u017c jakie jest jego imi\u0119, taki i on sam: Nabal si\u0119 nazywa i jest g\u0142upcem, a ja, twoja s\u0142u\u017cebnica, nie widzia\u0142am s\u0142ug mojego pana, kt\u00f3rych wys\u0142a\u0142e\u015b. Oto teraz, m\u00f3j panie, jako \u017cyje Pan i jako \u017cyje twoja dusza, kt\u00f3r\u0105 powstrzyma\u0142 Pan od przelewu krwi i od ratowania siebie swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0105, niechaj do Nabala b\u0119d\u0105 podobni twoi wrogowie i ci, kt\u00f3rzy obmy\u015blaj\u0105 z\u0142o przeciwko mojemu panu. Niechaj tedy ten dar, kt\u00f3ry przynios\u0142a twoja s\u0142u\u017cebnica mojemu panu, oddany b\u0119dzie s\u0142ugom, kt\u00f3rzy towarzysz\u0105 mojemu panu. Przebacz win\u0119 twojej s\u0142u\u017cebnicy, a Pan wzniesie mojemu Panu trwa\u0142y dom; wojny Pana bowiem prowadzi m\u00f3j pan, a z\u0142a nie b\u0119dzie w tobie po wszystkie dni twoje. A je\u015bli powstanie kto\u015b, aby ci\u0119 prze\u015bladowa\u0107 i nastawa\u0107 na twoje \u017cycie, to niechaj \u017cycie mojego pana b\u0119dzie przechowane w wi\u0105zance \u017cyj\u0105cych u Pana, Boga twego, \u017cycie za\u015b twoich wrog\u00f3w niechaj wyrzuci, jak z samego \u015brodka procy. A gdy Pan wykona na moim panu wszystko to dobre, kt\u00f3re wypowiedzia\u0142 o tobie, i ustanowi ci\u0119 ksi\u0119ciem nad Izraelem, to nie b\u0119dzie to dla ciebie, mojego pana, potkni\u0119ciem i wyrzutem sumienia, jakby by\u0142o, gdyby\u015b wyla\u0142 krew niewinn\u0105, i sam siebie ratowa\u0142 swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119. Gdy za\u015b Pan wy\u015bwiadczy dobro mojemu panu, wspomnij na swoj\u0105 s\u0142u\u017cebnic\u0119. (1 Sm 25:23-31)<\/p><\/blockquote>\n

Gdy Dawid j\u0105 wys\u0142ucha\u0142, to och\u0142on\u0105\u0142 ze swego gniewu i zrezygnowa\u0142 z zemsty. Przyj\u0105\u0142 z jej r\u0119ki wszystko, co dla niego przygotowa\u0142a i odprawi\u0142 ja w pokoju do  domu (w. 32-35)<\/p>\n

A gdy Abigail przysz\u0142a do Nabala, ten wyprawia\u0142 w swoim domu uczt\u0119 prawie po kr\u00f3lewsku i by\u0142 dobrze usposobiony, gdy\u017c by\u0142 bardzo pijany, tote\u017c nie powiedzia\u0142a do niego najdrobniejszego s\u0142\u00f3wka a\u017c do nast\u0119pnego poranka. Lecz rano, gdy Nabal wytrze\u017awia\u0142, opowiedzia\u0142a mu jego \u017cona o tym, co zasz\u0142o; a w nim serce zamar\u0142o i zdr\u0119twia\u0142 jak kamie\u0144. A po mniej wi\u0119cej dziesi\u0119ciu dniach dotkn\u0105\u0142 Pan Nabala, i ten umar\u0142.<\/p>\n

A gdy Dawid us\u0142ysza\u0142, \u017ce Nabal umar\u0142, rzek\u0142: B\u0142ogos\u0142awiony Pan, \u017ce pom\u015bci\u0142 na Nabalu zniewag\u0119 przez niego mi wyrz\u0105dzon\u0105, s\u0142ug\u0119 swego powstrzyma\u0142 od z\u0142a, a z\u0142o Nabala zwr\u00f3ci\u0142 na jego w\u0142asn\u0105 g\u0142ow\u0119. Potem pos\u0142a\u0142 Dawid swat\u00f3w do Abigail z o\u015bwiadczeniem, \u017ce chce j\u0105 poj\u0105\u0107 za \u017con\u0119. I przybyli s\u0142udzy Dawida do Abigail do Karmelu, i rzekli do niej: Dawid pos\u0142a\u0142 nas do ciebie, bo chce ci\u0119 poj\u0105\u0107 za \u017con\u0119. Wsta\u0142a tedy i z\u0142o\u017cy\u0142a pok\u0142on z twarz\u0105 ku ziemi, i rzek\u0142a: Oto twoja s\u0142u\u017cebnica b\u0119dzie niewolnic\u0105, aby obmywa\u0107 nogi s\u0142ug mojego pana. I powsta\u0142a Abigail \u015bpiesznie, i wsiad\u0142a na os\u0142a, a pi\u0119\u0107 dziewcz\u0105t jej towarzyszy\u0142o. Pojecha\u0142a tedy za pos\u0142a\u0144cami Dawida i zosta\u0142a jego \u017con\u0105. (1 Sm 25:36-42)<\/p><\/blockquote>\n

Dzia\u0142anie zasady szacunku<\/h3>\n

Powy\u017csza historia idealnie ilustruje dzia\u0142anie zasady szacunku. W pewnym okresie w Karmelu pojawia si\u0119 Dawid, kt\u00f3ry okazuje Nabalowi i jego domowi szacunek, na dodatek chroni\u0105c wszystko, co nale\u017ca\u0142o do bogacza (w. 21). Jednak Nabal wzgardzi\u0142 Dawidem, a tak\u017ce zbeszta\u0142 i zel\u017cy\u0142 jego ludzi.<\/p>\n

Zasada szacunku m\u00f3wi, \u017ce to<\/em>, czemu okazujesz brak szacunku, b\u0119dzie niszcza\u0142o<\/em>. Nabal zel\u017cy\u0142 Dawida i wzgardzi\u0142 jego ochron\u0105. To bezmy\u015blne zachowanie rozpali\u0142o gniew Dawida i prawie doprowadzi\u0142o do rzezi w domu Nabala. Czasami jeden bezmy\u015blny akt, albo o jedno zdanie za du\u017co mo\u017ce uruchomi\u0107 lawin\u0119, kt\u00f3r\u0105 trudno b\u0119dzie zatrzyma\u0107. Ostatecznie nikt z jego domostwa nie zgin\u0105\u0142, za wyj\u0105tkiem jego samego \u2013 Nabal zniewa\u017cy\u0142 Dawida, a B\u00f3g odebra\u0142 mu \u017cycie (w. 38).<\/p>\n

Brak szacunku za\u015blepia, niszczy, rujnuje, zabija. Uruchamia z\u0142\u0105 si\u0142\u0119, nad kt\u00f3r\u0105 trudno zapanowa\u0107 i kt\u00f3r\u0105 nie\u0142atwo zd\u0142awi\u0107.<\/p><\/blockquote>\n

Jednak zasada szacunku ma te\u017c pozytywny aspekt, wed\u0142ug kt\u00f3rego to, co szanujesz b\u0119dzie w twoim \u017cyciu wzrasta\u0142o<\/em>. Widoczne jest to w przypadku Abigail. Ta roztropna kobieta, gdy tylko us\u0142ysza\u0142a, jak zachowa\u0142 si\u0119 jej m\u0105\u017c, zabra\u0142a dar i wyruszy\u0142a na spotkanie Dawida. Gdy go zobaczy\u0142a, okaza\u0142a mu szacunek, wyra\u017caj\u0105c go na trzy sposoby:<\/p>\n